Կարծում էի՝ ես եմ քանդել քաղաքը. Արտյոմ Կարապետյանի ցավոտ հուշերը

Դերասան Արտյոմ Կարապետյանը «Սրտի տանիքներով» հաղորդման շրջանակներում անկեղծացել է՝ պատմելով 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի իր հուշերի մասին։

Գյումրեցի դերասանի պատմությունը բացահայտում է աղետը երեխայի աչքերով, որտեղ սարսափն ու մանկական միամտությունը միախառնված են։ Մեղավորության զգացումն ու մանկական վախը Աղետի օրը փոքրիկ Արտյոմը տանը մենակ է եղել։

Ինչպես պատմում է դերասանը, այդ պահին նա զբաղված է եղել «արգելված» խաղով՝ խաղացել է գազի հետ։ Երբ սկսվել են ուժգին ցնցումներն ու փլուզումները, երեխան սոսկալի վախ է ապրել, բայց ոչ թե բնական աղետից, այլ սեփական մեղքի զգացումից։

«Չհասկանալով կատարվողը՝ համոզված էի, թե տեղի ունեցող աղմուկն ու տան քանդվելը իմ գործողությունների հետևանքն են։ Ամենից շատ վախենում էի, որ մայրս կգա ու կտեսնի, թե ինչ եմ արել»,- հիշում է դերասանը։

Հայտնվելով փողոցում՝ ավերածությունների, փոշու և խուճապահար մարդկանց մեջ, Արտյոմը շարունակել է իր մեջ կրել «քաղաքը քանդելու» այդ ծանր լուծը։ Պատմության ամենահուզիչ պահը մոր հետ հանդիպումն էր։

Միայն այն ժամանակ, երբ մայրը գտել ու ամուր գրկել է նրան, երեխան հասկացել է, որ ինքը մեղավոր չէ, և տեղի ունեցածը համընդհանուր ցավ է։ Այս պատմությունը ևս մեկ անգամ փաստում է, թե որքան յուրահատուկ ու երբեմն պարզամիտ է երեխաների ընկալումը նույնիսկ ամենադաժան իրավիճակներում։

Տարիներ անց էլ Արտյոմ Կարապետյանի համար սա մնում է որպես ամենախորը հետք թողած հուշերից մեկը, որը կապված է հայրենի քաղաքի ու մանկության կորստի հետ։