Բարձրաստիճան պաշտոնյաների հայտարարագրերի ուսումնասիրությունը հերթական անգամ լուրջ հարցադրումներ է առաջացրել։ Ուշադրության կենտրոնում այս անգամ ՀՀ էկոնոմիկայի նախարար Գևորգ Պապոյանի պաշտոնական հայտարարագիրն է, որտեղ արձանագրված թվերն ու փաստաթղթերը ողջամիտ կասկածներ են առաջացնում աշխատանքային համատեղելիության և օրենսդրական հնարավոր խախտումների վերաբերյալ։
Ըստ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի պաշտոնական կայքում հրապարակված փաստաթղթի՝ Գևորգ Պապոյանը Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանից ստացել է 2․620․349 ՀՀ դրամ եկամուտ։

Առաջին հայացքից սովորական թվացող այս աշխատավարձը, սակայն, իր մեջ խորքային հակասություններ է պարունակում, եթե հաշվի առնենք նախարարական գրաֆիկի ծանրաբեռնվածությունը։
Եթե այս գումարը վճարվել է որպես սովորական աշխատավարձ՝ մեկ լրիվ դրույքով աշխատանքի դիմաց, ապա առաջանում է տրամաբանական հարց. ինչպե՞ս է հնարավոր եղել նման ծավալի աշխատանքը համատեղել նախարարի խիստ պատասխանատու պաշտոնի հետ։

Օրենսդրական տեսանկյունից՝ բուհում կամ որևէ ինստիտուտում մեկ լրիվ դրույքը ենթադրում է, որ աշխատակիցը պետք է աշխատանքային օրն անցկացնի աշխատավայրում, իրականացնի ամբողջական կրթական կամ վարչական աշխատանքներ։ Ակնհայտ է, որ մեկ լրիվ դրույքով աշխատանքն ուղղակիորեն անհամատեղելի է նախարարի պաշտոնի հետ, քանի որ պետական կառավարման համակարգում բարձրաստիճան պաշտոնյան ևս պարտավոր է աշխատել լիարժեք աշխատանքային օրով։
«Հանրային ծառայության մասին» ՀՀ օրենքը թեև թույլատրում է պաշտոնատար անձանց զբաղվել մանկավարժական գործունեությամբ, սակայն այն չպետք է վերածվի ձևական ձևակերպումների՝ հանուն լրացուցիչ միլիոնավոր դրամների եկամուտների։
Այնուամենայնիվ, հարց է առաջանում՝ ինչպե՞ս է պետական բարձրաստիճան պաշտոնյան, ում աշխատանքային օրը նախարարությունում հաճախ տևում է միչև ուշ երեկո, ֆիզիկապես իրականացնում իր դասախոսական պարտականությունները, ստուգում ուսանողների աշխատանքներն ու ներկա գտնվում ամբիոնի նիստերին։ Թե՞ բուհի ղեկավարությունը պարզապես աչք է փակում նախարարի բացակայությունների վրա՝ ապահովելով նրա համար լրացուցիչ միլիոնավոր դրամների հարմարավետ եկամուտ։
Պետական պաշտոնյաների կողմից բազմաթիվ աշխատատեղերի զուգահեռ համատեղումը փաստաթղթի վրա վկայում է համակարգային արատավոր երևույթի և երկակի ստանդարտների մասին, որտեղ անձնվեր ծառայության փոխարեն գերակայում է սեփական բարեկեցության ապահովումը։