Փայտե սահնակից մեծ բեմ. Արսեն Սաֆարյանի անկեղծ հուշերը

Սիրված երգիչ Արսեն Սաֆարյանը 168TV-ի «Ռանդևու» հաղորդման շրջանակներում բացառիկ անկեղծությամբ պատմել է իր կյանքի այն էջերի մասին, որոնք թաքնված են բեմական լույսերից անդին։ Արցախյան մանկությունը, տատիկի ջերմությունը և մայրաքաղաքում տեղ գտնելու համար մղված պայքարը կերտել են այն արտիստին, ում այսօր ճանաչում և սիրում է հանրությունը։

Արցախյան մանկություն և տատիկի «շալակը»

Երգչի համար մանկությունը նախևառաջ Արցախն է ու պապական տունը։ Չնայած տարիներ են անցել, նրա հիշողության մեջ դեռ թարմ են այն պատկերները, որոնք կապված են իր տատիկի և գյուղական կյանքի հետ։ «Հիշում եմ իմ փայտե սահնակը, որը լավ չէր գնում, բայց իմն էր։ Սիրում էի պապական տան թեք տեղում ջանասիրաբար սահել»։ Լինելով ընտանիքի երրորդ տղան՝ Արսենը դժվար է ծնվել ու ուշ է սկսել քայլել։ Հենց տատիկն է եղել այն մարդը, ով նրան շալակած տանել է սրբավայրեր՝ Հարավի մատուռ ու այն ժամանակ դեռ չգործող Գանձասար։

«Ես չեմ կարողանում գյուղը հիշել առանց տատիկիս, նա շատ ավելի շատ ժամանակ էր անցկացնում մեզ հետ, քան մեր ծնողները»,- պատմում է երգիչը։

Շինարարությունից մինչև սրճարան

Կյանքի կարևոր շրջադարձը եղել է Երևան տեղափոխվելն ու Ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտում ուսումը։ Սակայն Խորհրդային Միության փլուզումն ու տիրող անորոշությունը ստիպել են երիտասարդ Արսենին ապրուստի միջոցներ փնտրել ամենատարբեր ոլորտներում։

Փորձել է բանվոր աշխատել, բայց հանգամանքների բերումով չի ստացվել։ Փորձել է մատուցողի աշխատանք գտնել Օղակաձև զբոսայգու սրճարաններից մեկում, բայց կրկին անհաջողության է մատնվել։ «Աշխատել էր պետք, որովհետև մենակ էի, տեր չունեի»,- անկեղծանում է նա՝ հիշելով այդ դժվարին օրերը։

Մուտք դեպի երաժշտական աշխարհ. «Օտար» միջավայր Ճակատագիրը նրան տարել է դեպի «Ամադեուս» երաժշտական կենտրոն, որն ամբողջությամբ փոխել է նրա կյանքի հունը։ Սպորտային աշխարհից եկած 18-ամյա տղայի համար արվեստագետների միջավայրը սկզբում խորթ ու անհասկանալի է եղել։

«Մարդիկ իրար հետ ուրիշ ձև էին շփվում, ինձ համար դա օտար էր։ Ես չէի տեսել, որ մարդիկ իրար հետ այդպես շփվեն»։

Այսօր Արսեն Սաֆարյանը խոսում է նաև «Արձագանք» ստուդիայի շուրջ տարիներ շարունակ շրջանառվող քննարկումների մասին՝ վերլուծելով իր ճանապարհը, որը սկսվեց Արցախի լեռներից ու հասավ մինչև մեծ բեմեր՝ չկորցնելով այն անկեղծությունը, որով նա քայլում էր տատիկի հետևից։