Թրամփ-Փաշինյան-Ալիև հանդիպում. ինչու են իշխանությունները լռում

Հայաստանն ու Ադրբեջանը պատրաստվում են այս շաբաթվա վերջում Վաշինգտոնում հայտարարել խաղաղության համաձայնագիր ստորագրելու իրենց մտադրության մասին, հայտնում է Azernews-ը՝ վկայակոչելով ամերիկյան լրատվամիջոցներին։

Հաղորդագրությունների համաձայն՝ սպասվում է, որ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը ուրբաթ օրը Սպիտակ տանը կընդունի Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին և Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին։

Ըստ ամերիկյան լրատվամիջոցների՝ ակնկալվող հանդիպումը դիտարկվում է որպես նշանակալի դիվանագիտական քայլ՝ ուղղված երկու երկրների միջև տասնամյակներ տևած հակամարտության լուծմանը։

Ակնկալվող հայտարարությունը հաջորդում է Ադրբեջանի և Հայաստանի առաջնորդների վերջին բանակցություններին, որոնք տեղի են ունեցել Աբու Դաբիում, որտեղ, ըստ հաղորդումների, կողմերը առաջընթաց են գրանցել կարգավորման հիմնական պայմանների շուրջ։

Բաքվից և Երևանից առայժմ պաշտոնական հայտարարություններ չեն արվել։ Իրականում խնդիրը սոսկ այն չէ, որ հանդիպման մասին տեղեկությունը բացակայում է պաշտոնական հայկական աղբյուրներում։

Խնդիրը շատ ավելի խորքային է՝ այն վերաբերում է Հայաստանի ինքնիշխանությանը, արտաքին քաղաքականության թափանցիկությանը և հանրության նկատմամբ իշխանությունների ունեցած պատասխանատվությանը։

Ինչու՞ պետք է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներն ու քաղաքագետները խաղաղության գործընթացի նման առանցքային փուլերի մասին տեղեկանան Azernews-ից կամ ամերիկյան աղբյուրներից։

Ինչու՞ են հայկական պետական կառույցները, որոնք մշտապես հղում են անում ժողովրդավարությանը և «թափանցիկությանը», թաքցնում նման տեղեկատվությունը ժողովրդից։

Այս երևույթն արդեն համակարգային բնույթ է կրում՝ սկսած Աբու Դաբիի հուլիսյան հանդիպումից, երբ հայկական կողմը որևէ բովանդակային տեղեկատվություն չհաղորդեց, մինչև այս սպասվող՝ Վաշինգտոնում կայանալիք հանդիպումը։

Բայց ամենամեծ վտանգն այն է, որ հասարակությունը օտարված է իր պետության ճակատագրական որոշումներից, ուստի առաջանում է լեգիտիմ հարց՝ ո՞ւմ անունից և ի՞նչ իրավունքով է Հայաստանի ներկայիս ղեկավարությունը խոսում։

Երբ Հայաստանի մասին խոսում են ուրիշները, երբ խաղաղության մասին հայտարարում են ամերիկյան պաշտոնյաները, երբ գործընթացի բոլոր դերակատարները բացի Հայաստանից իրենց շահերն ու մոտեցումներն են հնչեցնում, ակամա հարց է ծագում՝ արդյոք Հայաստանն առհասարակ բանակցություններում սուբյե՞կտ է, թե՞ ուղղակի գործոն, որի փոխարեն որոշում են ուրիշները։

Ք. Սահակյան