Սիրելի քույրերն ու եղբայրները քյուլին կլոխդ․ փաշ(ինյան)իզմի ռասիզմը

Նիկոլ Փաշինյանի բառամթերքով ձևավորվել է երկարաշունչ, կիսասիրալիր, կիսահեգնական մի ձևակերպում։
«Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված մեր քույրեր և եղբայրներ»․ սա է դարձել Հայաստանի ղեկավարի և նրան ենթակա կառավարության բանաձևը։

Այսօր կառավարության նիստում ֆինանսների նախարարը ներկայացրեց ոսկու գրավադրմամբ ստացված վարկերի մինչև 5 մլն կազմող մնացորդային պարտավորությունների ներման հարցը։ Նախարարը սխալմամբ, թե դիտմամբ, օգտագործեց «քաղաքացիներ» եզրույթը՝ ակնարկելով ծրագրի շահառուներին։ Եվ Նիկոլ Փաշինյանն իր նախարարի յուրաքանչյուր «սայթաքման» (իսկ դա ընդամենը 2 անգամ տեղի ունեցավ) վրա կենտրոնացավ՝ ամեն անգամ բառ առ բառ, ճիշտ հերթականությամբ, արտասանելով՝ «Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված մեր քույրեր և եղբայրներ»։

Հավանաբար Հայաստանի վարչապետն անգամ քնած վիճակում է կրկնում այդ արտահայտությունը, որ նման կերպով՝ անգիր ասում է։ Եվ ոչ միայն ինքն է ասում, այլ ըստ երևույթին՝ ստիպում է, որ գործադիր իշխանության (թեև՝ օրենսդիրն էլ անպայման հաշվի կառնի այդ պահանջը – հեղ․) անդամները գիտակցեն, որ «Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված մեր քույրեր և եղբայրները» դեռ չեն հասել փաշինյանական Հայաստանի քաղաքացի լինելու պատվին։

Պե՞տք է, արդյոք, սա համարել ներհայկական ռասիստական դրսևորում։ Չէի ցանկանա այդքան կտրուկ գնահատականներ տալ, իհարկե, բայց նայելով Փաշինյանի ջանադիր ասմունքին՝ տպավորություն է ստեղծվում, որ նա իր ենթականերին փորձում է փրկել կործանումից, որը կառաջանա, եթե նրանք սխալմամբ համարեն Արցախից Հայաստան տեղահանված անձանց։

Նիկոլ Փաշինյանը, որը ժամանակին՝ վարչապետի պաշտոնում միակ թեկնածուի կարգավիճակով փրփրաբերան ապացուցում էր հիմնականում ՀՀԿ-ական խորհրդարանին, որ վարչապետը չի կարող լինել ամենալավ օդաչուն, մեքենավարը, զինվորը, և այլն․․․ Հիմա պարզվում է, որ ՀՀ վարչապետի աթոռը զբաղեցնող Նիկոլ Փաշինյանը, թեև չի հանդիսանում լավ օդաչու, կամ զինվոր, բայց եզրութաբանությունից գլուխ է հանում և պահանջում է, որ «սևին սպիտակ չասեն»։

Հուսանք, որ հասկանալի է, որ «սև-սպիտակ»-ը փոխաբերական իմաստով գործածված արտահայտություն է։

Տիգրան Աթանեսյան