Գյումրիում ամեն ինչ լավ է, մենակ թե մեր տունն ու իմ Ղարաբաղն եմ կարոտել. արցախցի դպրոցական

Աշոտ Հայրապետյանը 10 տարեկան է, հիշում է, որ իր երկրում պատերազմ է եղել և պատերազմի հետևանքով են իրենց տներից հարկադրված հեռացել։

«Ես էլ, քույրս էլ կրակոցներից չէինք վախենում, դա մեզ համար սովորական բան էր դարձել։ Մենք կրակոցների տակ խաղում էինք, վազվզում։ Շատ եմ կարոտել իմ Ղարաբաղը, մեր տունը, իմ շանը, որին թողել ենք Արցախում։ Գյումրիում, ճիշտ ա, ամեն ինչ լավ ա, ես լեննագանցի տղաների հետ եմ շփվում, բայց իմ տունն ու իմ Ղարաբաղն եմ կարոտել»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասում է 10-ամյա Աշոտ Հայրապետյանը։

Աշոտի քույրը` 8-ամյա Էլիզան, նախքան զրուցելը ցույց է տալիս իր նկարած ձմեռը, ասում է` իմ Արցախում տաք է, էստեղ միշտ ձմեռ է։ Էլիզան ասում է` ընկերներին է կարոտել, որոնց հետ հիմա կապ չունի։ Գյումրիում դեռ ընկերներ չունի։ Ասում է՝ Գյումրին սիրուն է, բայց դե... «մեկ ա՝ Արցախս ավելի սիրուն ա»։

Մանրամասները` տեսանյութում