Մինչև վերջին վայրկյանը օգնության էինք սպասում, որ թշնամուն հետ տայինք, բայց ոչ մեկը չեկավ․ արցախցի

Ստեփանակերտցի Վալերի Բալայանի 65 տարեկանը գաղթի ճանապարհին է լրացել։ Նա իր կյանքի բոլոր 65 տարիները Կրկժանի իրենց տանն է ապրել՝ տուն շինել, անասուններ պահել, ապրուստ դրել ու այդ ամենը մի օրում թողել, եկել Արթիկ։ Ասում է՝ Արթիկում ամեն բան լավ է բայց «չէ, ես իմ հողն եմ ուզում, իմ երկիրն եմ ուզում, իմ Ղարաբաղն եմ ուզում, իր Կրկժանն եմ ուզում»։

Վալերի պապիկը սրտի կսկիծով է խոսում իր ստեղծածի, ապրածի մասին, բայց ամենից շատը վիրավորված է, որ վերջին պատերազմի ժամանակ այդքան սպասված օգնությունը չեկավ։

«Իջել եմ Ստեփանակերտ, որ երեխաներին տեսնեմ, տեսա, որ արդեն «կալոննան» գնում է։ Մենք ամեն րոպե օգնություն էինք սպասում, մինչև վերջին վայրկյանը կանգնել ենք, որ մեզ պետք է օգնություն գա, որ հետ տանք թշնամուն, բայց ոչ մեկն էլ չեկավ»։

Մանրամասները՝ տեսանյութում