Պոլսահայ երգչուհի Սիբիլը երաժշտական պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող իր նոր նախագծով միևնույն ստեղծագործության մեջ միավորվել է Կոմիտաս վարդապետի՝ ավելի քան մեկ դար առաջ ձայնագրված պատմական ձայնի հետ։
Արհեստական բանականության կիրառմամբ կյանքի կոչված «Արորն ու Տատրակը» նախագիծն ուշադրության է արժանանում ոչ միայն հայկական երաժշտական ժառանգության պահպանման, այլև ապագա սերունդներին այն փոխանցելու տեսանկյունից։
Երգչուհի Սիբիլը Ermenihaber.am-ի հետ զրույցում անդրադարձել է 6 տարվա աշխատանքի արդյունք հանդիսացող այս նախաձեռնության, Կոմիտասի ձայնի հետ «դուետ» կատարելու ընթացքում ապրած զգացումների և արվեստում արհեստական բանականության (ԱԲ) դերի մասին։
– Ձեր վերջին տեսահոլովակը, որտեղ դուետ եք կատարում Կոմիտասի պատմական ձայնագրության հետ, մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց։ Ինչպե՞ս ծնվեց այս արտասովոր նախագծի գաղափարը։
– Մոտ 6 տարի առաջ պատահաբար լսեցի «Արորն ու Տատրակը» ստեղծագործությունը հենց Կոմիտասի կատարմամբ։ Այն լսելուն պես ակամայից մտածեցի. «Երանի կարողանայի այս ստեղծագործությունը կատարել Կոմիտաս վարդապետի ձայնի հետ միասին»։ Այդ գաղափարը ծնվեց բացառապես ներքին զգացողությունից։ Այդ պահին ծնված երազանքը տարիների ընթացքում վերածվեց այս նախագծի։
– Ի՞նչ նշանակություն ուներ Ձեզ համար զգացմունքային և ստեղծագործական առումով ավելի քան հարյուր տարի առաջ ձայնագրված Կոմիտասի ձայնի հետ նույն ստեղծագործության մեջ հանդես գալը։
– Դա ինձ համար միաժամանակ և՛ չափազանց հուզիչ, և՛ առաջին հայացքից անհնարին թվացող
փորձառություն էր։ Ձայնագրման ընթացքում մեծ պատասխանատվություն էի զգում։ Օրեր շարունակ աշխատեցի, որպեսզի արժանի լինեմ Կոմիտասի անկրկնելի ու անգնահատելի ձայնին, նրա մեկնաբանությանը և թողած ժառանգությանը։ Ստեղծագործությունը նաև տեխնիկական առումով բավական բարդ էր։ Իմ մեկնաբանությունը ներառելիս փորձել եմ հնարավորինս ճշգրիտ փոխանցել նրա ձայնային նրբերանգներն ու արտահայտչականությունը։
Ավելին՝ սկզբնաղբյուր
կայքում: