Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանի տելեգրամյան գրառումը.
Ի՞նչ եղավ Ծափաթաղցի փոքրիկի սպանության քննությունը: Հիշեցնեմ, որ փոքրիկին վեց օր որոնելուց հետո, դին հայտնաբերել են Ծափաթաղից մոտ 9 կմ հեռավորության վրա: Հետո ներքին գործերի նախարարը հայտարարում է՝ լրագրողների հետ ճեպազրույցում, որ երեխայի հայրը խոստովանել է իր կատարած սպանությունը, խոստովանել է, որ ինքն է խեղդամահ արել իր երեխային: Ըստ ներկայացվածի, հայրն իբրեւ թե ասել է, որ այդ քայլին գնացել է ընտանեկան խնդիրների պատճառով, կասկածելով, թե այդ երեխան իրենն է: Ավելին, նախարարի մակարդակով ներկայացվում է, թե հայրը վեց օր շարունակ տեղից տեղ է տարել փոքրիկի մարմինը, որ չգտնեն:
Կրկնեմ, այս ամենն ասվում է նախարարի մակարդակով, փոքրիկի դին գտնելուց ժամեր անց: Ընդ որում նշվում է, որ հոր հանդեպ կասկածը եղել է առաջին իսկ օրից: Բայց, չի ասվում, եթե այդ կասկածը եղել է առաջին իսկ օրից, ինչպե՞ս է հայրը կարողանում գտնվել աչալուրջ հայացքից դուրս եւ վեց օր շարունակ փոքրիկի մարմինը տեղից տեղ տանում՝ ոստիկանությունից, փրկարարներից աննկատ:
Միթե՞ այդ աստիճան դիլետանտ կամ անպատասխանատու է աշխատել իրավապահ համակարգը, որ կորած փոքրիկի հարազատները կարող էին մեկ րոպե իսկ մնալ ուշադիր հայացքից դուրս, ընդ որում անկախ հանգամանքից՝ կասկածե՞լ են իրավապահները նրանցից որեւէ մեկին, թե՞ ոչ:
Այդ ի՞նչ ընտանեկան խնդիր պետք է լիներ, այդ ի՞նչ վիճակում պետք է լիներ հայրը, որ երեխայի՝ իրենը չլինելու կասկածով խեղդեր նրան:
Մեղմ ասած, ոչ այնքան համոզիչ եւ ամբողջական պատկեր է, որ ներկայացվել է հանրությանը:
Եվ ամեն ինչ լռել է: Քննությունը նոր բան պարզե՞լ է: Ի՞նչ են պարզել մինչեւ հիմա:
Ես բոլորովին հակված չեմ շրջանառվող դավադրապաշտական ինչ ոչ վարկածների, բայց ներկայացված պաշտոնական վարկածը մեղմ ասած ունի հարցեր, որոնց պատասխանները պետք է ներկայացնել հանրությանը:
Այլապես, երեխայի հետ պատահած ողբերգությունը մնում է ընդամենը որպես այդ օրերին լրահոսում դիտումներ արձանագրած մի հերթական դրվագ, որն անցավ՝ գնաց: Մինչդեռ, մնացել են հարցեր:
Հանրությանը պետք է ներկայացվի, թե ինչ աշխատանք է կատարվել ողբերգությունը ամբողջապես բացահայտելու ուղղությամբ: Դա առնվազն անհրաժեշտ է համակարգային հետեւությունների համար: