Դպրոցների և պոլիկլինիկաների տնօրեններ, առաջատար մասնագետներ և ոչ միայն․ Շիրակում ՔՊ-ականները տնով-տեղով ծաղկում են

2018 թվականին Հայաստանում տեղի ունեցած իշխանափոխությունից հետո փոխվել է ոչ միայն Շիրակի մարզում բնակվող ՔՊ-ականների, այլ նաև նրանց մերձավորների կյանքի որակը։

Վերջիններս Շիրակի մարզում ստանձնեցին առանցքային պաշտոններ՝ մարզպետարանից մինչև առանձին համայնքներ։

Կարճ ասած` իրենց դրսևորելուց բացի, ՔՊ-ականներն իրենց մերձավորներին են տեղավորել աշխատանքի, ընդ որում բավականին գրավիչ աշխատավարձերով։ Հասարակության շրջանում հաճախ հասունանում է դժգոհություն, որ ՔՊ-ի կադրերը շատ հաճախ կոմպետենտ չեն։

Oragir.News-ը բազմիցս անդրադարձել է ՔՊ-ականների մերձավորների կարիերայի «վերելքներին»:

Հայտնել ենք նաև, որ Շիրակի արդեն նախկին մարզպետ Մուշեղ Մուրադյանը ՔՊ-ականների մերձավորներին դպրոցների տնօրեն է «կարգել»:

Ուշագրավ է, որ ՔՊ-ականները միայն կրթական հաստատություններով չեն սահմանափակվել. Արթիկի համայնքապետ Անան Ոսկանյանը որդուն` Ռաֆիկ Ոսկանյան, տեղավորել է համայնքապետարանում։


Արթիկի քաղաքապետի որդին՝ Ռաֆիկ Ոսկանյանը

Ռաֆիկ Ոսկանյանը Արթիկի համայնքապետարանում աշխատում է որպես առաջատար մասնագետ՝ զինվորական հարցերով։

Անան Ոսկանյանի եղբայրը՝ Արամ Ոսկանյանն էլ, «Արթիկի արևային կայան» ՀՈԱԿ-ի տնօրենն է։


Արթիկի քաղաքապետի եղբայրը՝ Արամ Ոսկանյանը

ՔՊ-ական պատգամավոր Էմմա Պալյանի եղբայրն էլ իր ձեռքն է վերցրել Գյումրիի դպրոցներին գրենական պիտույքների մատակարարումը:

Բացի կրթական և այլ ոլորտներում ՔՊ-ականների և նրանց մերձավորների ներկայությունից, վերջին 2-3 տարում Գյումրիում գործող պետական բուժհաստատություններում առանցքային պաշտոնները ավանդաբար տրվում են ՔՊ-ականներին։

Բայց եղածը կարծես թե նրանց չի բավարարում, և վերջին մեկ տարվա ընթացքում, Շիրակի մարզպետի որոշմամբ, ստեղծվել է պոլիկլինիկաների փոխտնօրենի հաստիքը, որի պաշտոնական հիմնավորումն այն է, թե թեթևացնում են բուժհիմնարկների տնօրենների ծանրաբեռնվածությունը։

Սակայն այս հիմնավորումը կասկածների տեղիք է տալիս, քանի որ Գյումրիի պոլիկլինիկաների փոխտնօրեններ են նշանակվում գլխավորապես ակտիվ ՔՊ-ականները։

Շիրակի մարզում իշխանության՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր»-ի գահավիժման հետևանքով ստեղծված համակարգը ոչ միայն հասարակական արդարության բավարարման զգացումը ջնջեց, այլ նաև հաստատեց հստակ մի բան՝ այս թիմի «հրաշալի կառավարման» արժեքը չափվում է միայն իրենց ու մերձավորների կարիերայի բարձրացումներով, ոչ թե քաղաքացիների կյանքի որակով։ Մարզը փաստացի դարձել է քաղաքական կլանների «սեփական հողակտոր», որտեղ անձնական շահը գերակայել է հանրային բարիքի վրա։