Մեծ աղետի նախանշա՞ն, թե՞ բնական պրոցեսներ. ինչ է կատարվում Հայաստանի ընդերքում

Վերջին շրջանում քաղաքացիները մտահոգված են երկրաշարժերի հաճախակի կրկնման հանգամանքով՝ ենթադրելով, որ դրանք կարող են լինել արհեստածին կամ ավելի մեծ աղետի նախանշան։

Oragir.News-ը թեմայի շուրջ զրուցել է գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Սերգեյ Նազարեթյանի հետ, ով նշել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, քանի որ երկրաշարժերի հաճախականությունն իրականում չի ավելացել, և Հայաստանի ընդհանուր սեյսմիկ ֆոնը մնում է կայուն։

«Եթե մասնագիտական տեսանկյունից դիտարկենք 3 մագնիտուդից բարձր երկրաշարժերը, ապա դրանց ընդհանուր հաճախականությունը պահպանվում է նույն մակարդակում։ Ինչ վերաբերում է արհեստածին երկրաշարժերին, ապա դա բացառվում է, քանի որ մարդկությունն ու գիտությունը դեռևս այդ մակարդակին չեն հասել, որ կարողանան ստեղծել արհեստածին երկրաշարժեր»,- ասաց նա։

Նազարեթյանը նաև պարզաբանեց, որ Հայաստանի սեյսմիկ ակտիվությունը բաժանվում է երկու խմբի.

1. Ցրված երկրաշարժեր - առաջանում են տարբեր մարզերում և հիմնականում թույլ են լինում։

2. Օջախային երկրաշարժեր - տեղի են ունենում հայտնի սեյսմիկ գոտիներում, օրինակ՝ Ջավախքի լեռնաշղթայում, որտեղ տարեկան գրանցվում են հարյուրավոր, նույնիսկ հազարավոր թույլ երկրաշարժեր, սակայն ուժեղ ցնցումներ գրեթե չեն լինում՝ պայմանավորված տվյալ տարածքի երկրաբանական առանձնահատկություններով։

Անդրադառնալով Սպիտակում կրկնվող երկրաշարժերին՝ նա նշեց, որ 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ի ավերիչ երկրաշարժից հետո այնտեղ գրանցվել է 14․000-ից ավելի հետցնցում, ինչը բնական գործընթաց է։ «Ցնցումային ակտիվությունը դեռ երկար կշարունակվի, սակայն անհանգստանալու պատճառ չկա։ Վտանգավոր կլիներ, եթե ձևավորվեին նոր սեյսմիկ օջախներ, սակայն ներկայումս նման միտում չկա»,- եզրափակեց Նազարեթյանը։