10 օր փնտրեցինք հորս մարմինը և գտանք. գյումրեցի արվեստագետի պատմությունը

ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Հովհաննիսյանը Oragir.News-ի հետ զրույցում վերհիշել է 1988 թվականի երկրաշարժի ապրումները, հետերկրաշարժյան դժվարին տարիները։ Ասում է`մեզ մշակույթը և մեր հավատը ոտքի կանգնեցրին։

Հովհաննես Հովհաննիսյանը Կապանի դրամատիկական թատրոնում էր աշխատում, երբ իմացավ բոթը․ Գյումրիում երկրաշարժ է եղել։

«Ես դեկտեմբերի 7-ին Գյումրիում չէի և չէի էլ պատկերացնում, թե ինչ է եղել, չէի պատկերացնում, որ քաղաքում գրեթե բարձրահարկ շենք չկա, գրեթե ամայություն է ամենուր: Ուզում էինք տաքսի վարձել, հասնել Գյումրի, բայց մեքենա չկարողացանք գտնել, մնացինք գնացքի հույսին. գնացքը անցնում էր Նախիջևանով: Թուրքերը յուրաքանչյուր կայարանի մոտ դհոլ-զուռնով տոնում էին դաժան երկրաշարժը, ուրախանում էին մեր դժբախտության վրա»,- երկրաշարժյան հիշողություններին անդրադառնալով՝ պատմում է ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Հովհաննիսյանը:

Ասում է` դժվարությամբ հասավ Գյումրի. հասան ավտոկայան, դատարկություն էր, ծուխ, խելագար մարդկանց երթ…

«Գնում էին մարդիկ, անդադար գնում էին, գնում էին, գնում էին...»,-հիշում է դերասանը։

Հուզվում է, պատմում, մի քանի վայրկյան լռում է...

«Եղբայրս եկավ, մոտեցավ ինձ, ազատ շունչ քաշեցի, որ նա կար... հայրս աշխատավայրում էր մնացել, և մենք տասը օր շարունակ ավերակների վրա սկսեցինք փնտրել հորս մարմինը և գտանք և հողին հանձնեցինք։ Շատ տխուր էր, շատ տխուր։ Չեմ կարող նկարագրել, թե ինչ զգացողություններ եմ ունեցել, որովհետև դժվար էր ամեն ինչ, ընտանիքի գլխավորը չկար...»,-պատմում է գյումրեցի արվեստագետը։

Մանրամասները` տեսանյութում։