Ազգերը, որոնք ծաղրում են իրենց երազանքը, ապագա չեն ունենում. նրանք անգամ ներկա չեն ունենում. Արա Պապյան

Պատմաբան Արա Պապյանը գրել է.

«Հաջորդ տարի՝ Երուսաղեմում»
(Լեշանա հաբա բ’Երուշալայիմ, եբրայերեն՝ לשנה הבאה בירושלים)
Սա հրեական ազգային հիշողության և վերադարձի գաղափարի ամենահայտնի արտահայտությունն է, որը դարեր շարունակ կրկնել են աշխարհասփյուռ հրեաները՝ որպես անսակարկ երազանք, որպես հույս, որպես ազգային վերածննդի և հայրենիք վերադարձի հանկերգ։

Հատկանշական է, որ ոչ մի հրեա գրեթե երկու հազար տարվա մեջ երբեք չի ծաղրել այս գաղափարը, չի ծանակել այն, մինչևիսկ այն ժամանակ, երբ խեղճ էին, հալածյալ ու ցրված աշխարհով մեկ։ Ոչ ոք չի ասել՝ «բա ինչո՞ւ չեք գնում Շուշի, հի-հի», ու ատամները չի բացել։ Ոչ ոք չի ասել՝ «Ու՞մ երեխեքի հաշվին եք Երուսաղեմ վերադառնալու»։

Որովհետև նրանք հասկանում էին մի պարզ ճշմարտություն՝
ազգերը, որոնք ծաղրում են իրենց երազանքը, ապագա չեն ունենում։ Նրանք անգամ ներկա չեն ունենում։