ՀՀ ներքին հարաբերությունների մշակույթի ընտրությունը Հայաստանի գործն է, որևէ մեկը մեզ չի կարող պարտադրել իրենը
Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանի տելեգրամյան գրառումը.
Կա էսպիսի մի տարածված կարծիք, թե Հայաստանը գործ չունի ոչ ժողովրդավարական երկրների, ամբողջատիրական, ավտորիտար երկրների հանրույթում, ինչպիսին է օրինակ Շանհայի գործակցության կազմակերպությունը, կամ եվրասիական այլ ձեւաչափեր:
Սա իհարկե այսպես ասած գաղափարական դիրքավորման դաշտում հասկանալի գնահատական է, եթե գնահատողը համոզված գաղափարական եւ արժեքային դիրքավորման դաշտում է, ու կտրականապես հրաժարվում է մտնել քաղաքական իրողությունների եւ քաղաքական խոսակցության դաշտ:
Որովհետեւ, քաղաքական խոսակցության դաշտում այդօրինակ գնահատականները պարզապես անհամարժեք են բոլոր առումներով:
Երկրների ներքին կացութակարգը չի կանխորոշվում նրանց արտաքին հարաբերությունների համակարգով: Հակառակը՝ այո, որքան կենսունակ է ներքին հարաբերությունների կացութակարգը, այնքան ավելի ճկուն ու արդյունավետ կարող է լինել արտաքին քաղաքականությունը, հատկապես համեստ ռեսուրսով երկրների պարագայում:
Հայաստանի ներքին հարաբերությունների մշակույթի ընտրությունը Հայաստանի գործն է, Հայաստանի աշխատանքն ու անելիքը, այն չի կարող լինել արտաքին քաղաքական որոշումների ուղենիշ, կողմնորոշիչ, «կողմնացույց»: Եթե մենք, որպես պետություն, հանրություն, որպես ժողովուրդ ի վիճակի ենք գտնել մեր ներքին հարաբերությունների փոխադարձաբար ընդունելի մշակույթը ու կացութակարգը, միաժամանակ կառուցել արտաքին քաղաքական հարաբերությունների մեր հասկանալի ճարտարապետությունը, որեւէ մեկը մեզ չի կարող պարտադրել իրենը, չի էլ ուզի, ըստ էության:
Կա էսպիսի մի տարածված կարծիք, թե Հայաստանը գործ չունի ոչ ժողովրդավարական երկրների, ամբողջատիրական, ավտորիտար երկրների հանրույթում, ինչպիսին է օրինակ Շանհայի գործակցության կազմակերպությունը, կամ եվրասիական այլ ձեւաչափեր:
Սա իհարկե այսպես ասած գաղափարական դիրքավորման դաշտում հասկանալի գնահատական է, եթե գնահատողը համոզված գաղափարական եւ արժեքային դիրքավորման դաշտում է, ու կտրականապես հրաժարվում է մտնել քաղաքական իրողությունների եւ քաղաքական խոսակցության դաշտ:
Որովհետեւ, քաղաքական խոսակցության դաշտում այդօրինակ գնահատականները պարզապես անհամարժեք են բոլոր առումներով:
Երկրների ներքին կացութակարգը չի կանխորոշվում նրանց արտաքին հարաբերությունների համակարգով: Հակառակը՝ այո, որքան կենսունակ է ներքին հարաբերությունների կացութակարգը, այնքան ավելի ճկուն ու արդյունավետ կարող է լինել արտաքին քաղաքականությունը, հատկապես համեստ ռեսուրսով երկրների պարագայում:
Հայաստանի ներքին հարաբերությունների մշակույթի ընտրությունը Հայաստանի գործն է, Հայաստանի աշխատանքն ու անելիքը, այն չի կարող լինել արտաքին քաղաքական որոշումների ուղենիշ, կողմնորոշիչ, «կողմնացույց»: Եթե մենք, որպես պետություն, հանրություն, որպես ժողովուրդ ի վիճակի ենք գտնել մեր ներքին հարաբերությունների փոխադարձաբար ընդունելի մշակույթը ու կացութակարգը, միաժամանակ կառուցել արտաքին քաղաքական հարաբերությունների մեր հասկանալի ճարտարապետությունը, որեւէ մեկը մեզ չի կարող պարտադրել իրենը, չի էլ ուզի, ըստ էության:
Ամենից շատ դիտված
09:48 Ծնվել է Մարմարիկ գետում մահացած հայտնաբերված 2-ամյա Տիգրանի եղբայրը
12:36 Առևտրային պատերազմ Հյուսիսային Ամերիկայում. Թրամփը 50% մաքսատուրք է սահմանել կանադական ապրանքների վրա
10:32 ԱՄՆ-ի նոր հարվածներից հետո Իրանը հարձակվել է Քուվեյթում և այլ երկրներում գտնվող ամերիկյան թիրախների վրա
15:00 Բարը դպրոցին չի խանգարում. Ալեն Սիմոնյանի նախկին կնոջ բիզնեսը՝ Աբովյանի անվան դպրոցի տարածքում
15:40 Ռոմելա Սարգսյանից բաժանվելուց հետո դերասան Գևորգ Գրիգորյանն այլևս չի թաքցնում իր նոր ընտրյալին
21:35 Զինծառայող է մահացել. ՀՀ քննչական կոմիտե
19:00 Թալանչի՞, թե՞ բարերար. «Իտեքս»-ի միլիոնները՝ «Իմ քայլը» հիմնադրամին
18:43 Դիվանագիտական լարվածություն. Հնդկաստանը պահանջում է Ռուսաստանից պատասխանատվություն կրել
10:59 Զանգվածային բողոքներ. Wildberries-ի վաճառողները չեն կարողանում դուրս բերել իրենց ապրանքները պահեստներից
10:03 Պայթյուններ Լիպեցկում. այրվում է Ռուսաստանի ամենամեծ պողպատաձուլարանի հարակից տարածքը
Ձեզ գուցե հետաքրքրի
Կապ
սոց․ ցանցեր
Կայքում հրապարակված նյութերը պարտադիր չէ, որ արտահայտեն oragir.news-ի խմբագրության տեսակետը: