Սուրեն Պապիկյանի սարքած հերթական խայտառակությունը․ կռիվ՝ Եռաբլուրի համար, անթաղ դիեր կան

Արցախցի տեղահանվածներն ունեն ծանրագույն խնդիրներ, որոնք առնչվում են բոլոր հնարավոր և անհնար ոլորտներին։

2023 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Ստեփանակերտի մերձակայքում վառելիքի պահեստի սարսափելի պայթյունը հարյուրավոր կյանքեր խլեց գաղթի ճանապարհը բռնած արցախցիներից։ Շատ դիեր և մասունքներ այլանդակված, անճանաչելի վիճակում տեղափոխվեցին Հայաստանում գործող դիահերձարաններ, այնուհետև հուղարկավորվեցին։

Այս ողբերգության հետևանքների շարքում տեղ է գտել մի այսպիսի միտում․ բազմաթիվ մարդիկ կարողացան Եռաբլուր պանթեոնում հուղարկավորել պայթյունից զոհված հարազատների դիերը։ Դժվար է ասել, թե դա իրականության մեջ ինչպես է հաջողվել, բայց փաստը փաստ է։

Սակայն գոյություն ունեցող ընթացակարգերն ուշացումով գործարկելով և առաջացնելով բյուրոկրատական քաշքշուկ՝ պատկան կառույցները կարողացան խոչընդոտներ հարուցել, ինչի բերումով պայթյունի զոհերի մի մասը չարժանացավ պանթեոնում հուղարկավորվելու «բախտին»․․․ Դա հարուցեց հարազատների ցասումը, որը ոմանք կարող են որակել, որպես չհիմնավորված, սակայն ճակատագրի ծանր հարվածները հատ-հատ կրած մարդկանց այդօրինակ տարբերակելը նրանց հուսահատության հասցնելու համար ստեղծեց բոլոր հնարավոր պայմանները։

Շուշիից Անժելա Ասրյանն Արցախյան առաջին պատերազմում I խմբի հաշմանդամություն ստացած, անկողնային վիճակում գտնվող ազատամարտիկի կին է, վաստակավոր մանկավարժ, 44-օրյա պատերազմում զոհված Սասուն Սահակյանի և բենզինի պահեստի պայթյունից զոհված, 6 երեխայի հայր Գագիկ Սահակյանի մայրը, ով իր կրտսեր որդուց որպես հուշ՝ ունի միայն լուսանկարը, իսկ երկրորդի դին ամիսներ շարունակ մնում է անթաղ․ մայրը պահանջում է, որ Գագիկին հուղարկավորեն պանթեոնում։

Իսկ օրենքի «պահապանները» ևս մեկ անգամ պետք է գիտակցեն, որ մատների արանքով ամեն ինչին նայելն ունենում է շատ վտանգավոր հետևանքներ։