Այսօր Թումանյանի գիտական կենսագրության հեղինակ, գրականագետ Արամ Ինճիկյանի հիշատակի օրն է

Ամենայն հայոց բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի գիտական կենսագրություն ստեղծելու գաղափարը մարմնավորել է գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1970), ՀՍՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր Արամ Ինճիկյանը։ Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ 1969 թ․ Ինճիկյանը հրատարակում է «Հովհաննես Թումանյան» գիրքը, որը ներառում է բանաստեղծի կյանքի և գործունեության առաջին երեսնամյակը (1869-1899 թթ.)։ Այս աշխատությունը բացառիկ դեր ունի թումանյանագիտության մեջ։

Այսօր նշանավոր գրականագետի հիշատակի օրն է։

Արամ Ինճիկյանը ծնվել է Ախալցխա քաղաքում։ 1929-1932 թվականներին ուսուցչություն է արել Գորիսի և Ալավերդու շրջաններում, միաժամանակ հեռակա սովորել է Երևանի մանկավարժական ինստիտուտի լեզվագրական ֆակուլտետում։ 1932 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի լեզվագրական ֆակուլտետի երրորդ կուրս և համալսարանն ավարտել 1933 թվականին։ 1933-1934 թվականներին հայոց լեզու և գրականություն է դասավանդել Ախալցխայի գյուղատնտեսական տեխնիկումում։ 1934-1937 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի ասպիրանտուրայում։ 1937-1938 թվականներին որպես կրտսեր գիտաշխատող պաշտոնավարել է պատմության և գրականության ինստիտուտում։ 1938-1940 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում, մասնակցել 1939-1940 թվականների սպիտակ ֆինների դեմ մղած կռիվներին։

1941-1942 թվականներին որպես ավագ գիտաշխատող պաշտոնավարել է ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի լեզվի և գրականության ինստիտուտում։ 1942 թվականին զորակոչվել է բանակ և մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։



Երբ Արամ Ինճիկյանը պատերազմի տարիներին հայտնվում է գերության մեջ, և շատերը հույս չունեին, որ նա կվերադառնա, Իսահակյանը գնում էր եկեղեցի, մոմ էր վառում և աղոթում էր իր հոգևոր զավակի՝ Ինճիկյանի վերադարձի համար: Ինճիկյանի՝ գերությունից փրկվելուց և հայրենիք վերադառնալուց հետո Դեմիրճյանը և Իսահակյանը խնդրանքով մոտենում են ՀԽՍՀ նախարարների խորհրդի նախագահ Անտոն Քոչինյանին և միջնորդում, որպեսզի Ինճիկյանն ստանա բնակարան: Անտոն Քոչինյանը, ով Լոռիում ժամանակին եղել է Ինճիկյանի աշակերտը և իր մաքուր հայերենի համար մշտապես երախտապարտ է եղել իր ուսուցչին, ուրախանում է, որ իր սիրելի ուսուցիչը ողջ և առողջ վերադարձել է պատերազմից և անմիջապես կարգավորում վերջինիս բնակարանի հարցը: